Büyük âlim ve büyük velî Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretlerinin halîfelerindendir. İsmi Ahmed’dir. Eğribozî yahut Ağrıbozî nisbeleriyle meşhur olmuştur. Nisbesi, Osmanlı döneminde Eğriboz / Ağrıboz adıyla anılan, bugün Yunanistan’da Evvia (Halkis) olan adaya bakar. Doğum yeri ve tarihi kesin bilinmez; on dokuzuncu asırda yaşamıştır. Ada 1831’de Yunan idaresine geçince Müslüman halkın Osmanlı topraklarına göç ettiği bilinir; onun da bu coğrafyadan yola çıkarak ilim ve irşad yoluna girdiği düşünülür.
Zamanın usûlüne göre ilim tahsilinde bulundu. Nakşibendiyye yolu büyüklerinden Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî hazretlerinin sohbetlerinde yer aldı. Kısa zamanda ilerleyip tasavvuf yolunda yükseldi. Bağdat’ta uzun müddet kaldı; zaviyede ayrı bir odası olduğu, irşad ve dersle meşgul bulunduğu nakledilir. Seyr ü sülûkünü orada tamamladı. Bağdat’ta evlendi.
Seyr, tasavvufta cehaletten ilme, kötü huylardan güzel huylara, kendi varlığından geçip Hakk’ın varlığına doğru harekettir. Sülûk ise Hakk’a ermek için bir rehberin öncülüğünde ve denetiminde çıkılan manevî, kalbî, rûhî yolculuk ve ahlâkî eğitimdir. Seyr ü sülûk, insanın kalbinin, ruhunun, nefsinin ve diğer manevî cevherlerinin terbiyesinden ibarettir. Kalpten başlar, hayatın her yanını içine alır. Asıl maksat kendini ve Rabbini tanımaktır. Birinci adım gafletten uyanmak, ikinci adım insan için çizilmiş yola girmek ve hedefe yürümektir. Sonuç kâmil insan olmaktır.
Mevlânâ Hâlid hazretleri kendisine hilafet verdi. Hilafet almasına rağmen uzun müddet Bağdat’ta ikamet etti; üstadının dizinin dibinden, irşad için gönderilene kadar ayrılmadı. Çünkü bu yol tek başına gidilecek kadar kolay ve rahat bir yol değildir. İnsanın önünde şeytan, nefis ve dünya gibi üç büyük engel vardır. Bunlarla birlikte insanı saran afet ve tehlikeler mevcuttur. Öyle ki bu yolda günahlar kadar bazen ibadetler bile afet olur.
Kıldığı namazları, çektiği zikirleri, yaptığı hayırları ile kendini beğenen, kibre düşen, insanları küçümseyen ve sonunun kesin cennet olduğunu düşünen nice kimse sonuçta zarar etmiştir. Kulluğun edebini bilmeyen asıl hedefe eremez. Gösteriş hastalığına yakalanan, diliyle Allah (c.c.) derken kalbiyle Allah’tan uzaklaşır. Manevî terbiyenin merkezinde mürşid vardır; terbiye şeklini o belirler ve takip eder. İnsanı terbiye etmek peygamber mesleğidir. Bunun için manevî terbiyenin Hz. Peygamber’in (s.a.v.) getirdiği edep üzere olması şarttır.
Ahmed Eğribozî hazretleri velî, allâme Seyyid Ubeydullah Hayderî’den de ders aldı. Şeyh Muhammed el-Cedîd ve Şeyh Abdülgafûr hazretleriyle birlikte insanları Allahü teâlânın rızasına kavuşturan yola davet etti, ders okutup talebe yetiştirdi. İslâm dininin emir ve yasaklarını anlatmak, dünya ve âhiret saadetlerine vesile olmak üzere İstanbul’a gönderildi; bir süre hilafet merkezinde Hâlidî-Nakşî irşadında bulundu. Mevlânâ Hâlid hazretleri vefat ettikten sonra aile efradına yardımcı olmak, ihtiyaçlarını gidermek için Şam’a davet edildi. Oradan İzmir’e gelip yerleşti. Nice yıllar âlimler, talebeler ve halk sohbetlerinde bulunarak ondan feyz aldı. İlim ve fazilet sahibi, tasavvufta yüksek derece sahibi bir mürşid-i kâmil idi. Kendisinden sonra tarikat silsilesi net olarak tespit edilememiştir.
İzmir’de vefat etti. Bazı menkıbe kitaplarında 1250/1835 yazılıdır; kabir taşındaki tarih ise 19 Receb 1270 / 15 Temmuz 1854’tür. Kabri İzmir Emir Sultan (Seyyid Mükerremüddin) haziresinde, türbenin güneyindedir. Yanında Şeyh Abdullah adlı başka bir Nakşî zatın kabri yer alır. Taş bir dönem düzenleme sırasında yerinden alınmış, sonra yeniden tespit edilmiştir. Klasik kaynaklar arasında Hadâikü’l-Verdiyye, Şemsü’ş-Şümûs tercümesi ve Mecd-i Tâlid tercümesi zikredilir.
Hüvel Baki
Meşayih-i kiram-ı Nakşibendiyye
ricalinden merhum ve mağfurunleh
Eğribozî eş-Şeyh el-Hac
Ahmed Efendi
Hazretlerinin ruhu
şeriflerine El-Fatiha.