Hacı Ali Efendi, Mısır’dan manevî bir işaret üzere İzmir’e geldi. Yolunu kendisi çizmedi; işaret onu Seyyid Mükerremüddin Emir Sultan Hazretleri’nin tekkesine indirdi. İrşada orada başladı. Böylece Mısır’dan kopan bir nefes, İzmir’in en eski zaviyelerinden birinde durdu.
İrşat günlerinde uzlet hayatı sürdü. Nakşibendî tarikatının kuralına sıkı sıkıya bağlı bir zattı. Sözü çoğaltmadı, görünürlüğü aramadı; hali, usulü oldu. Emir Sultan tekkesinde Nakşibendîliğin Hâlidî kolundan üç zatın bulunmuş olduğu da düşünülürse, kendisinin de bu kola mensup olduğu düşünülebilir. Kesin sicil değil, mekânın ve silsilenin işaret ettiği bir ihtimaldir; yine de onu o tekkedeki Hâlidî ikliminden ayrı düşünmek güçtür.
Temiz fıtratlı, âriflerin kemaline ermiş bir kuldur. Dünya işinden elini çekmiş, âhiret mülkünü seçmiş, hidayet fermanına teslim olmuştur. Makam arayan değil, teslim olan bir şeyhtir. Emir Sultan’ın gölgesinde durması da bu teslimin parçasıdır: kendi adıyla yeni bir ocak kurmak yerine, şehrin kadim bir zaviyesinde irşadı sürdürmek.
Son nefeste “dönünüz” nidasını duyunca Allah’ın emrine “beli” demiş, zikrullah ile dünyayı terk etmiştir. Ağustos 1866’da vefat etti. Seyyid Mükerremüddin Zaviyesi haziresine defnedildi.
Hacı Ali Efendi, İzmir’in manevî haritasında gürültülü bir yıldız değil; Mısır’dan gelen, uzlette duran, Hâlidî usule bağlı, son sözü zikir olan bir noktadır. Taşı nerede durursa dursun, adı Emir Sultan’ın haziresiyle birlikte anılır.