Işıkkent’te, Bornova’nın ayakkabı atölyeleriyle dolu sitesinin en altına inildiğinde, gürültünün ve tozun birden kesildiği bir bahçe vardır. Sıradan bir evin avlusunda, gösterişsiz bir kabir durur. Halk ona “Hamza Baba Hz.” der. Üstünde türbe yoktur, kubbe yoktur; yalnızca sade bir mezar ve etrafındaki eski Osmanlı taşları. Site birkaç adım ötede yaşamaya devam ederken bahçenin içinde zaman yavaşlar.
İzmir’de Hamza Baba denince akla önce Kemalpaşa’daki belgelenmiş, ziyaretçisi bol türbe gelir. Işıkkent’teki ise başka bir şeydir. Ne vakıf kaydı, ne tarih kitabı, ne resmi envanter vardır. Bu yer mahalle hafızasında, esnafın dilinde, yaşlıların anlatısında yaşar. Belki bir evliya, belki bir derviş, belki zamanla unutulmuş bir isim… İnsanlar buraya Hamza Baba demiş, isim yerleşmiş, kabir de o adla anılır olmuştur.
Aynı bahçede, hemen yanında ikinci bir mezar daha durur. Başucundaki Osmanlıca kitabe bir zamanlar okunurmuş; kim olduğu, ne zaman vefat ettiği, belki bir unvan ya da dua yazılıymış. Sonra üzeri yağlı boyayla kapatılmış. Harfler kaybolmuş, kimlik de tarihle birlikte bir kat boyanın altında kalmış.
Ziyaret edenler sessizce yaklaşır. Dua eder, belki bir bez bağlar, belki sadece durup bakar. Büyük türbelerin merasiminden uzak, sitenin gölgesine sıkışmış bu iki kabir, belirsizliğiyle birlikte durur. Biri isimle anılır, diğeri yazısı silinmiş bir taşla. Hikâyesi kimse tarafından kesin söylenemese de, Işıkkent’in en altındaki o bahçede yaşamaya devam eder.
Konumlar eklendikçe 2 km çevredeki zatlar burada listelenecek.