Hacı İsmail Ağa Hazretleri

Hacı İsmail Ağa Hazretleri’nin kabri şerifleri, Bayındır’ın Kalburcu Mahallesi’nde bulunur. Hacı İsmail Ağa Hazretleri’nin türbesine halk arasında “Cinli Mescit Türbesi” de denilmiştir. Türbenin haziresinde 3 büyük, 3 küçük çocuk mezarı bulunmaktadır.

Hacı İsmail Ağa Hazretleri, sadaka-i câriye sahiplerindendir. Adına bir vakıf da vardır. Bu vakıf; mescit ve türbe haricinde, Bayındır vakıfları içinde 464 ağaç zeytine sahip en büyük vakıftır.

Hacı İsmail Ağa Mescidi (Cinli Mescit), Bayındır’ın ilk dönem yapılarındandır. Hacı İsmail Ağa, cinler üzerinde tasarruf sahibi bir velidir ve cinlere ders okutmaktadır. Bu hâdise aynı zamanda Hacı İsmail Efendi’nin açık bir kerametidir. Şaşırmamak gerekir. İmam-ı Âzam Ebû Hanîfe, Ehl-i Sünnet ve’l-Cemaat’in Kur’ân merkezli itikadî görüşlerini anlattığı Fıkhu’l-Ekber adlı kitabında, keramet-i evliyânın hak olduğunu açıkça söyler. Bu hâdiseye benzer daha nice olaylar vardır.

Abdülkadir Geylânî Hazretleri devrinde, Bağdat ahalisinden bir adam, Cenâb-ı Gavsü’l-Azam Abdülkadir Hazretleri’ne gelip:

“Yâ Şeyh, yâ Efendimiz! Bir bakire kızım var; evin damına çıkmış. Nice kere söyledim, aşağı inmedi. Oradan da gidip bir daha görünmedi. Sebebi nedir ve buna ne çare olur?” diye sual etti.

Hazret-i Şeyh bir müddet düşündükten sonra adama şöyle dedi:

“Bu gece yatsı namazından sonra şehirden dışarı çık. Kerh harabelerine git, beşinci tepede otur. ‘Abdülkadir’in niyeti üzerine’ de ve etrafına bir daire çiz. Karanlık iyice çökünce çeşitli suretlerle cin taifeleri geçmeye başlar. Onlara bakman seni korkutmasın. Sabaha yakın, en son olarak cinlerin meliki muhafız askerleriyle beraber geçer. Seni orada görünce yanına yaklaşır ve hâcetini sorar. İşte o zaman ona: ‘Beni Şeyh Abdülkadir size gönderdi’ de ve kızının başına gelen hâdiseyi bir bir anlat.”

Kızı kaybolan adam anlatıyor:

Şeyhten aldığım emir üzerine akşam üzeri şehirden dışarı çıktım. Kerh harabelerine varıp beşinci tepede oturdum. “Bismillâhi, Abdülkadir’in niyeti üzerine” dedim ve etrafıma bir daire çizerek beklemeye başladım. Az sonra görünüşleri insanı korkutup eza verecek şekil ve surette cinniler geçmeye başladı. Fakat çizdiğim daireye yaklaşmadılar. Onların cemaat cemaat geçişleri seher vaktine kadar sürdü. En sonlarında melikleri geldi. Bir ata binmişti; etrafında muhafızları vardı. Beni görür görmez etrafıma yaklaştı, fakat daireyi geçmedi. Etrafındaki muhafızlar da durdular. Melik dikkatle beni süzdükten sonra:

“Ey insan, hâcetin var mı?” diye sordu.

Ben: “Evet,” dedim. “Sultan Şeyh Abdülkadir beni size gönderdi.”

Cinnilerin meliki bunu duyar duymaz hemen atından indi. Eğilip yeri öptü ve dairenin dışında çömelip oturdu. Sonra bana:

“Anlat, Sultan sizi ne gibi emirlerle gönderdi?” dedi.

Ben başıma geleni olduğu gibi anlattım. Melik hâdiseye vâkıf olunca çok müteessir oldu ve hemen etrafındaki muhafızlara dönerek:

“Bu işi yapan cinniyi acele bulup getirin!” diye haykırdı.

Bu emir üzerine çok sürmedi; giden muhafızlar kızımla bir cinniyi alıp huzura getirdiler. Meğer kızımı kapıp götüren bu cinni, Çin ülkesinin ricalinden imiş. Melik hiddetle cinniye dönerek:

“Ey laîn, kutbun yanı başından bir kızı alıp götürmeye ne haddin vardır? Buna nasıl cüret ettin?” dedi ve:

“Bu mel’unun hakkı idamdır. Kesin bunun kafasını!” diye bağırdı.

Muhafızlar tez eğilip vakit kaybetmeden bir kılıç darbesiyle cinninin kafasını uçurdular. Melik kızımı bana teslim ederek:

“Başka bir hâcetin var mıdır?” diye sordu.

Ben bu hâl karşısında kendimi alamayarak melike:

“Efendim, Sultan Şeyh Abdülkadir’in emrine bu derece itaatiniz hayret uyandırıcıdır. Sebebi nedir?” diye sordum.

Cinnilerin meliki:

“Evet,” dedi. “Sultan Şeyh Abdülkadir evinin penceresinde oturur, yeryüzündeki kovulmuş, tardolunmuş cinnilere bakar. Onlar onun bakışının heybetinden kaçacak delik ararlar. Hem Cenâb-ı Hak bir kulunu kutub etti mi, insan ve cinniler hakkında ona birçok imkânlar verir.”

Ben melike başka bir hâcetim olmadığını söyleyerek teşekkürlerimi bildirdim. Kızımla beraber yola revan olduk ve Cenâb-ı Gavsü’l-Azam Sultan Şeyh Abdülkadir’e arz-ı şükranla Cenâb-ı Hakk’a secde-i şükür kıldım.