Ahmed Kâzım Eymür Hazretleri, Osmanlı’nın son yıllarında Balkanlar’da kök salmış bir asker ailesinin çocuğu olarak Selanik’te dünyaya gelmiştir. Dedesi Hasan Paşa Osmanlı subayıdır; ailenin büyükleri askeriye sınıfının ileri gelenlerindendir. Babası Kâzım Efendi, Makedonya Üsküp’te komiserlik yaparken vefat etmiş; annesi Ayşe Hanım, Selanik’te paşalık vazifesinde bulunan babasının yanına dönmüştür. Böylece Ahmed Efendi, babasız olarak dünyaya gelmiş, muhterem babasının adı kendisine verilmiştir. Ayşe Hanım’ın dördüncü çocuğudur.
Balkanlar’daki karışıklık, göç ve hayatta kalma mücadelesi aileyi derinden sarsmış; nihayet çare Anadolu’ya hicrette bulunmuştur. Aile önce İstanbul’a, oradan Balıkesir Bandırma’ya, ardından İzmir’e gelerek İkiçeşmelik semtine yerleşmiştir. İzmir’e geldiklerinde Ahmed Efendi’nin henüz çocukluk çağında olduğu tahmin edilir.
Geçim derdi, yoksulluk ve seferberlik yılları, tahsil imkânlarını daraltmıştır. Okula düzenli devam edemeyen Ahmed Kâzım Efendi, gençliğinde ticaret hayatına atılmış; berber çıraklığı, kahvecilik, gazozculuk, tatlıcılık, turşuculuk, salepçilik gibi türlü esnaflıklarla ailesine omuz vermiştir. Cömertliği, merhameti ve aşırı hassasiyeti yüzünden kâr edememiş; ticareti bırakmak zorunda kalmıştır. Okuma yazmayı Gaziemir’de dört yıl süren askerlik döneminde öğrenmiştir. Askerden sonra sempatisi, insanlara yakınlığı ve güler yüzüyle çevresinde sevilen, saygı duyulan bir kimse haline gelmiştir.
Askerlik yıllarında başlayan ilim hayatı, hem âlim hem mutasavvıf hocası Hacı Hasan Efendi Hazretleri’nin rehberliğinde hız kazanmış; gece gündüz tahsile yönelmiştir. Kısa zamanda imamlık ve müezzinlik yapabilecek dereceye ulaşmıştır. Fahrî imam olarak önce Karaman Mescidi ve Asmalı Mescit gibi mahalle mescitlerinde, ardından ihlâsı, samimiyeti ve sesinin güzelliğiyle İzmir’in önde gelen Şadırvan Camii ve Eşrefpaşa Camii gibi merkezi camilerde görev yapmıştır. Mûsikîşinaslığı ve mevlithanlığıyla da tanınmış; vaaz ve sohbetlerine halkın büyük teveccühü olmuştur. Tekke muhitinde “Ahmed Baba” ve “Ahmed Dede” diye anılmış; kendi notlarında da “Rifâî Fukarâsı Şeyh Ahmed Dede” diye imza atmıştır.
Kırk yaşlarında, aynı ihvandan olan tatlıcı Hacı Tahsin’in yeğeni Muazzez Hanımefendi ile evlenmiştir. Bu evlilikten iki kızı ve iki oğlu olmak üzere dört evladı dünyaya gelmiştir. Bazı kayıtlarda Serpil, Cengiz, Ayşe Münevver, Halil, Sevil, İhsan ve Serhas adlarıyla yedi çocuk zikredilir; son üçünün küçük yaşta vefat ettiği belirtilir. Ahmed Efendi aile hayatında müşfik bir baba, anlayışlı ve çalışan bir eş olmuştur.
Tasavvufî terbiyesi Hacı Hasan Efendi ile başlamış; ardından Rufâî şeyhi Akhisarlı Mustafa Tığlı (Tığlı Dede), Hamamcı Galip Dede ve Şekerci Refik Dede ile sohbetleri artmıştır. Daha sonra Manisa Entekkeliler Dergâhı’na gitmiş, Rufâî tarikatının Ma‘rifî kolu şeyhi Ali Fevzi Manisavî Hazretleri’ne intisap etmiştir. Bu kapıda uzun yıllar hizmet etmiş; İzmir İkiçeşmelik Dergâhı’nda zikir açma sorumluluğu verilmiştir. Şeyhi Ali Feyzi Efendi icazetini yazarak kendisini halife ilan etmiş; Ahmed Kâzım Efendi de ailesiyle oturmak üzere satın aldığı bahçeli evin bir bölümünü tekkeye tahsis etmiştir. İkiçeşmelik Dergâhı küçük bir yapı olsa da pazartesi geceleri zikir meclisleri kesintisiz sürmüş, burhan merasimleri icra edilmiş, toplumun farklı kesimlerinden dervişler bu kapıya yönelmiştir.
13 Mayıs 1981’de yetmiş altı yaşında vefat etmiştir. Cenazesinde İkiçeşmelik sokaklarında büyük bir izdiham yaşandığı nakledilir. Kabri İzmir Bornova Işıkkent Mezarlığı’ndadır. Şahidesinde “Emmâreye yüz verme, Âdem’e düşmandır o” diye başlayan beyitler yazılıdır.
Ahmed Kâzım Eymür Hazretleri, Balkan muhacirliğinin sıkıntısından İzmir’in mahalle mescitlerine, esnaflıktan Ma‘rifî irşadına uzanan ömründe ilim, ihlâs, ses güzelliği ve merhameti bir arada taşımış; İkiçeşmelik’te açtığı dergâhla Rufâî-Ma‘rifî yolunun Ege’deki son dönem temsilcilerinden biri olmuştur.
Konumlar eklendikçe 2 km çevredeki zatlar burada listelenecek.